روزگارانی بر این دیار گذشت و مردمانی از پهنه این دیار، دامن کشان گذشتند که یاد آن ایام و آن روزگاران و آن مردمان، همیشه مرا با آهی همراه است حاکی از بی اعتباری هر آنچه معتبرش می دانیم و برای من، اعتبار مردمان و ارج نهادن بر اصالت نوع بشر، که این بشر، گرچه خود گذراست، شیرین ترین و عالی ترین تحفه هستی است و صاحب کمال و معرفت و گاهی شیطنت و البته گاه بیگاه رذالت و این صفت واپسین را البته خیلیها بیشتر در خور دقت و توجه دیده اند. آن روزگاران و این دیار، شاید اندکی بوی شعر بدهند؛ ولی مگر نه این است که روزگار کودکی و عطر دل انگیز یک زادگاه چهارفصل خوش بهار بد زم

متاسفانه در پی ایجاد مشکل برای بلاگفا در چند ماه پیش، این سایت با بکاپهای قبلی اش بالا آمد و بسیاری از نوشته های بنده که فقط در این سایت ذخیره شده بودند و نیز نظرات خوانندگان عزیز از دست رفت. لذا از همه دوستان پوزش می طلبم و از مسئولان سایت خواهشمندم پاسخی قانع کننده به اینجانب بدهند.

آنگه که نقش خاطره پر رنگ می شود من هم دلم برای همه تنگ می شود آن روستا و رودخانه و آویشن و بهار با نبض من ترانه و آهنگ می شود عمری گذشت و زمزمه رود و جویبار دور از دیار خویشتن آژنگ می شود آن چای سرخ آتشی ام با دو آشنا با چرخ سرد زمانه چه کمرنگ می شود یاد نوازش آور سرچشمه های شاد همچون نوای چلچله و چنگ می شود تفسیر رود زمزمه جاودانگی است "زمزم"به قعر چاه سکون "گنگ" می شود یک روستا و دود و زمستان و شامگاه بر گونه های سرخ دلم تنگ می شود (زمستان 1394، مونترال - کانادا)

تقدیم به همه همولایتی های چادگانی و همه اهالی شهرستان چادگان به خصوص همکلاسی خوب "درک آباد"ی خودم منصور گرچه می دانم ترکی سرش نمی شود! چاديگان شهرينه گؤلونه گلين داغلاري باشينا بئلينه گلين بير داراغلين بو نازلي يار ساچيني گول تكين ساري ساچ تئلينه گلين قوجاق آچین باهار موسمینه قيبله دن اسيلن يئلينه گلين قالمایین ائوده، حسلریز گؤتورون گول چيچكدن دولان چؤلونه گلين چاي چايورلوغدا يازدا يايلاردا ال وئرين بيربيري الينه گلين اوز دولانديرمايين آتا آنادان اونلارین رسمينه ديلينه گلين يانسادا يوردوموز قضا اوتونا بير قدم قالديرين كولونه گلين قارا آغي

هر ملتى و هر قومى صاحب فرهنگ و منش اجتماعى مخصوص به خويش است و آذربايجان از اين قاعده مستثنى نيست. آذربايجانى كه تاريخ سراسر كش و قوسش به قدر شايان و در هر زمينه اى كه در فكر بگنجد شايسته ترينها را تقديم بشريت كرده است. از زرتشت پيغامبر تا بابك خرمدين، از شاه اسماعيل تا میرزا علی اکبر صابر، از پروین اعتصامی تا فرح ديبا[1] و از نسيمى تا شهريار ملك سخن، از پرفسور جوان تا دكتر جواد هيات، از علامه طباطبایی تا احمد کسروی و از شیخ محمد خیابانی تا تقی زاده و هزاران انسان ممتاز دیگر که همه به نوعى استثناى زمانه خود بودند. فرهنگی که چنین متنوع و گوناگون نابغه می پ

دوباره نوروز فرا خواهد رسید و برزگرانت "پرگند" خواهند کرد خاک حاصلخیزت را و کودکانت به جستجوی خاکهای بیرون زده از برف خواهند رفت به جستجوی قراولان بهار "چیگدم" های دو پر و سه پر و پونه های "ترچیگ" جویبارهای زلال آنروزها آیا خاک تو بوسه گاه قدمهای من خواهد بود؟ آیا "کاکا فرخ" بار دیگر جار خواهد زد به دعوت برای کنفرانس سالیانه حمام ده در چهاردیواری مسجد بی گلدسته و بی گنبد؟ تا آنروز که به یقین هیچگاه نخواهد آمد هیچکس نیز نوشته های فرزندت را به نگاهی تلنگری نخواهد زد تا آنروز که دیگر هیچگاه نخواهد آمد در آخر چلله بزرگ هیچ "کورد"ی به ستیغ کوه نخواهد رفت